submenu

Tine en Pieter spelen in den hof - 02/10/2020

Muzikaal bubbelen met broer en zus

Als buren in Borgerhout zien broer en zus Pieter en Tine Embrechts elkaar regelmatig. Maar samen muziek maken was er al een tijdje niet meer van gekomen. Tot ze tijdens de lockdown een bubbel vormden en op vraag van een vriendin-verpleegster online coronaconcertjes begonnen te spelen.

Veel goede reacties en het hitje ‘We hebben  iedereen nodig’ later is er nu de kleine theatertournee Spelen in den hof.

Heeft corona ook jou ontwricht in je beroepsbezigheden?

Tine Embrechts: ‘Absoluut. Zoals iedereen in onze sector denk ik. En hoe langer het duurt, hoe groter de ontwrichting. In het begin heb je niet door hoe lang je on hold staat. Je legt je neer bij een tijdelijke stop en blijft strijdvaardig. Maar het begint zo lang te duren dat je je afvraagt wanneer en hoe de job die je deed gaat terugkomen. Dat is het griezelige. Ik was voor de lockdown net op tournee met Lucas Van Den Eynde en Nele Bauwens. We stonden met dertien op een podium. Wanneer gaat dat terug kunnen? Niet meteen. Ik kijk ook uit naar een nieuwe theatervoorstelling van Hugo Matthysen die ik met Karlijn Sileghem zou spelen. Normaal is de première in januari, maar tegenwoordig moet je je ook mentaal voorbereiden op het telefoontje dat zegt dat het afgelast wordt. Die situatie maakt me dus bezorgd. Al ga je door de tijd die je krijgt wel beseffen welke zaken je echt mist in je beroep, en welke minder. Je komt terug bij de kern.’

‘Je voelt dat wij een soort blend hebben. Een familieblend. Samen zingen is heel fijn.’

Zingen hoort duidelijk bij die kern?

Embrechts: ‘Het enige dat ik de voorbije maanden gedaan heb, doordat wij samen in één bubbel zaten, is zingen met Pieter, die behalve mijn broer ook mijn buur is. Wij wonen nu zestien jaar naast elkaar. Al is dat eerder toevallig gekomen, toen onze vader voorbij twee huizen fietste die tegelijk te koop stonden. Huizen van een voormalig klooster van ziekenzusters waar wij als kinderen onze inentingen hebben gekregen. Die huizen hadden een gezamenlijke tuin, en ik heb mijn broer kunnen overtuigen om het andere huis te nemen. We wonen apart, maar in de tuin zitten we vaak samen. De titel van de voorstelling is Tine en Pieter spelen in den hof en dat kan niet toepasselijker. We zijn samen opgegroeid in een tuin, onze liefde voor muziek is daar ontstaan omdat we een tuinkot hadden omgetoverd tot een muziekkot toen de broers in hun pubertijd kwamen. En nu heeft die liefde voor muziek ons ook weer samengebracht in onze tuin.’

Tijdens de lockdown kwam dan een vraag van een vriendin, een verpleegster van ziekenhuis AZ Monica in Deurne …

Embrechts: ‘Patiënten hadden nood aan afleiding, omdat er niemand op bezoek mocht komen. Ze vroeg of wij geen liedje konden opnemen. Het was lang geleden dat Pieter en ik iets samen hadden gedaan. Dat moet van de Kakkewieten of het laatste seizoen van El Tattoo Del Tigre geleden zijn. Intussen een slordige tien jaar geleden, en dan was het nog in een grote groep. Samen zingen met ons twee was geleden van toen we samen met onze andere broer Bert een groepje hadden, twintig jaar geleden: de Embryo’s. Pieter is een betere zanger dan ik en ook een echte songwriter, maar je voelt wel dat wij een soort blend hebben. Een familieblend. Dat zingen is dus heel fijn.’

Zo fijn dat dat oorspronkelijke coronaliedje We hebben iedereen nodig nu een kleine voorstelling is met twee stemmen en één gitaar.

Embrechts: ‘Gaandeweg kwamen er vragen voor onlineconcerten van bedrijven, scholen of mensen die hun activiteiten afgelast zagen worden. En we hebben daar een vorm van vreugde in gevonden. Zingen achter de computer is niet te vergelijken met zingen voor een echt publiek, maar er komt toch interactie en respons van. Dat deed deugd, ook al zongen we gewoon liedjes die we kenden. Wij zijn natuurlijk geen echte band. Pieter heeft eigen nummers. Daarnaast zijn we liedjes bij elkaar beginnen te zoeken die we leuk vinden of waar we iets mee hadden. Zo hebben we een paar keer op de Zomer van Antwerpen gespeeld. Omdat we toch in dezelfde bubbel blijven, kunnen we daar nog een paar coronagolven mee verder.’

Is dat een harmonieus proces bij jullie? Nummers kiezen en repeteren?

Embrechts: ‘Het is een beetje zoeken. Ik kwam uit die Jukebox 2020-voorstelling, en in die context greep ik automatisch naar het Nederlandstalige repertoire waar ik door de jaren heen heel erg van ben gaan houden. Omdat ik ook zie wat dat doet met mensen. Pieter had misschien niet meteen iets met Twee ogen zo blauw, maar ik wist dat het een prachtig, schattig nummertje was dat veel mensen van een bepaalde generatie heel fijn vinden. Dus gaf hij het graag een kans. Maar evengoed doen we een nummer van Tom Petty dat we uit onze jeugd kennen, of een nummer van Crowded House. En nummers van Pieter die ik nog niet eerder had meegezongen.’

Zou je Spelen in den hof een coronavoorstelling noemen?

Embrechts: ‘Ik denk het wel. Zonder corona zou de voorstelling nooit gemaakt zijn, en ik denk dat we het ook over deze tijd gaan hebben. Over hoe moeilijk die is voor veel mensen die zich eenzaam hebben gevoeld. Over de impact op onszelf. Zo proberen we een mooie avond in elkaar te knutselen. Geen conference met om de twee minuten een mop, maar Pieter en ik zijn in ieder geval mensen die graag zingen én praten.’

 

Tekst: Michaël Bellon
Foto: © Pieter Embrechts
Uit: zandloper oktober 2020

Bekijk ook

Tine & Pieter Embrechts - Spelen in den hof

Sinds het muzikale vuur tussen broer en zus Embrechts aangewakkerd werd tijdens de lockdown staan ze samen op het podium met een greep uit Pieters Nederlandstalige repertoire, Vlaamse klassiekers en Engelstalige covers. Twee stemmen en één gitaar. Less is more en 100 % coronaproof.
09 okt
20.00 uur