submenu

Wemmelse vriendengroepen doorgelicht - 01/05/2021

Op zoek naar verbinding

Wie je ontmoet en dicht bij je houdt in het leven hangt onder meer af van de ervaringen die je samen deelt. Vaak starten ze in een vereniging, op café, aan de schoolpoort of simpelweg op een bankje. De zandloper ging op zoek naar wat enkele Wemmelse vriendengroepen bindt, vroeger en vandaag.

Wandelvrienden van ’t Kapelleke

Vrouwen stappen als mannen fietsen
Haast elke zondag trekken de leden van de Wandelvrienden van ‘t Kapelleke, een tiental vrouwen tussen zestig en tachtig jaar, erop uit. Twintig jaar geleden zag het wandelgroepje het levenslicht in het verlengde van de Wemmelse wielertoeristenclub Sportvrienden van ‘t Kapelleke. ‘De leden van de wielerclub fietsten niet in de winter. Dan trokken ze hun wandelschoenen aan en de vrouwen gingen mee. Maar meestal stopte dat wandelen rond februari toen de mannen hun fiets weer van stal haalden’, vertelt Nora Vidal. ‘Uiteindelijk hebben we beslist dat wij gewoon verder zouden wandelen en zo is ons wandelgroepje begonnen. Achteraf komen we allemaal samen in café De Nachtegaal voor een aperitiefje. Omwille van het coronavirus is dat nu niet mogelijk. Wandelen deden we een tijdje ook niet meer, maar we hebben de draad weer opgepikt. Zij het dan met mondmaskers waar dat nodig is, en in beperkte kring. Met heel veel zijn we toch al niet meer. Sommigen zijn afgehaakt omwille van ouderdom of rugklachten. Zelf ben ik al 81 jaar, maar ik kan nog mee. De afstanden zijn wel ingekort. Vroeger ging het om 18 kilometer, nu schommelt dat veelal tussen 8 en 12 kilometer. De wandeltochten beperken zich zeker niet tot Wemmel. De laatste wandelingen brachten ons naar Bekkerzeel, Asse en Sint-Martens-Bodegem. Vertrekken doen we doorgaans rond 9 uur. De wandeling zit er meestal om 11 à 12 uur op. Eén keer per jaar maken we een kleine wandeling, zodat meer mensen mee kunnen komen. In november van vorig jaar wilden we ons twintigjarige bestaan vieren, maar dat feestje hebben we moeten uitstellen.’

Loslopend Chirowild

Oud-leidsters kennen elkaar door en door
Meer dan drie decennia geleden vormden de negen vrouwen van Loslopend Chirowild, geboren in 1965 of 1966, de meisjesleiding van Chiro Wemmel. De vriendschap die in de jeugdbeweging is ontstaan, is vandaag sterker dan ooit. Zes van de negen vrouwen hebben zelfs een hecht contact. ‘Met ons negen hebben we een drietal jaar samen in de leiding gestaan’, vertelt Ilse Prodan. ‘We zijn er echte vriendinnen geworden en bleven elkaar nadien horen en zien. In het precoronatijdperk zagen we elkaar ongeveer één keer om de twee maanden. Dan kwamen we samen voor bijvoorbeeld een aperitief of een etentje. Het gaat er altijd heel gezellig aan toe. Als we herinneringen van vroeger ophalen, is iedereen meteen mee. Onlangs had een van ons de tekst teruggevonden van een liedje dat we destijds zelf hadden gemaakt rond het kampvuur. We hangen sterk aan elkaar, die band van vroeger is gebleven. We kennen elkaar door en door, ruzie is er nooit. Door de coronasituatie is fysiek afspreken moeilijker geworden. In maart zijn we nog met zijn zevenen gaan wandelen. Door onze WhatsApp-groep blijven we in verbinding staan. Via Zoom hebben we ook al afgesproken, maar dat is niet hetzelfde.’

Eén keer per jaar trekken de vrouwen er een weekendje op uit. ‘Naar de zee bijvoorbeeld, al zijn we ook twee keer naar Frankrijk geweest. Om onze vijftigste verjaardag te vieren, hebben we een cruise naar Miami gemaakt met daarbij ook bezoeken aan Mexico, Jamaica en de Kaaimaneilanden. Vorig jaar is onze geplande reis naar Kenia door corona in het water gevallen. Dit najaar doen we een tweede poging. Onze reizen, uitstapjes en samenkomsten zijn altijd enkel onder vrouwen. Onze partners zijn dat gewoon. Naar feestjes voor bijvoorbeeld huwelijksverjaardagen mogen ze wel mee.’

De Zevenaars

Oud-tennissers verzamelen rond het cijfer 7
De Zevenaars ontstonden zestien jaar geleden in de schoot van de Wemmelse tennisclub BTC. Zeven senioren die hun beste tennisjaren al een tijdje achter zich hadden liggen, wilden geen afscheid nemen van hun tweede thuis. Ze groepeerden zich in de Zevenaars waarin alles rond het getal zeven zou draaien. ‘Het lidgeld bedraagt zeven euro per jaar en we komen elke zevende dag van de maand samen. Het maakt niet uit of die dag midden in de week of op een zondag valt’, legt bestuurslid Herman Braet uit. ‘In januari houden we een nieuwjaarsreceptie. Verder maken we culturele uitstappen, we doen bedrijfsbezoeken en nodigen sprekers uit. We zijn met een 120-tal leden, op enkele uitzonderingen na allemaal oud-BTC’ers op leeftijd. Voor een uitstap of activiteit komen er 50 tot 60 van hen opdagen. Tennissen doen we bij de Zevenaars nog één keer per jaar, op 7 juli tijden de Memorial Jos Van Biesen, een dubbeltoernooi dat vooral draait om plezier en waarbij je ook petanque kan spelen. De Zevenaars tellen wel nog mensen die tennissen, al zijn het er altijd minder en minder. Ikzelf haal mijn tennisracket twee keer per week boven.’

De activiteiten van de Zevenaars liggen door het coronavirus momenteel stil. ‘Dat is jammer natuurlijk, maar het kan niet anders’, zegt Braet. ‘Toch blijven we contact houden. Iedere maand sturen we de leden een informatiemail met alle bijzonderheden van de voorbije maand. Hoewel er momenteel geen activiteiten zijn om op terug te blikken of om aan te kondigen, bleef de maandelijkse mail bestaan. Daarin namen we wedstrijdjes of een kleine quiz op om de onderlinge verbondenheid niet verloren te laten gaan.’

Bankteam

Vriendengroep ontstaan op een bankje
Dertien jonge dertigers met roots in Wemmel vormen samen het Bankteam. De oorsprong van deze vriendengroep ligt in het park rond het gemeentehuis. ‘Toen we 16 à 17 jaar waren, zakten we vaak af naar het park om er rond te hangen aan een bankje’, legt Gerre Debraekeleer uit. ‘We deden natuurlijk meer dan dat. Zo speelden we ook partijtjes voetbal. Maar onze naam is wel van dat bankje afkomstig. De groep is heel organisch tot stand gekomen. Enkelen zaten samen in de Chiro, een paar anderen kenden elkaar van de scouts. Toen we 18 jaar waren, hebben we samen jeugdhuis Barcode overgenomen. We zijn toen moeten verhuizen naar een nieuwe locatie. Een hele zomer hebben we het nieuwe jeugdhuis heringericht. Zo zijn we een hechte vriendengroep geworden. Zowat de helft is in Wemmel gebleven. De rest, op eentje na, woont in de buurt. We spreken nog vaak af. Bijna wekelijks zien we elkaar. Dat is vaak in café De Nachtegaal, onder meer om naar een voetbalwedstrijd te kijken. Op evenementen in Wemmel zijn we ook altijd van de partij. Door de coronacrisis zit samenkomen op café er jammer genoeg al een tijdje niet meer in. Nu gaan we wandelen of we spreken af in elkaars tuin, uiteraard met respect voor de coronamaatregelen. De Ronde van Vlaanderen hebben we in kleine groepjes bekeken. Het is jammer dat we onze kliek nu vaak moeten opdelen. Ons jaarlijkse weekend, meestal een trip naar het buitenland, hebben we al voor de tweede keer moeten uitstellen. Of we soms nog rondhangen op een bankje? Niet echt. Al hebben verschillende leden wel al een picknickbank gekregen voor hun verjaardag. En zo zitten we na al die jaren vooral op elkaars bankjes. Onze partners komen trouwens ook vaak mee. We zijn geen exclusief mannenclubje.’

Tekst: Jelle Schepers
Uit: zandloper mei 2021