submenu

Keeper Johan De Vries speelt 1.000e wedstrijd voor VK Mireille - 04/11/2021

De ambiance is altijd belangrijk geweest

Duizend wedstrijden spelen voor dezelfde voetbalclub is zelfs Messi niet gegeven. Wie het wel klaarspeelt, is Johan De Vries. Al sinds 1984 is hij het betrouwbare sluitstuk van de Wemmelse café-topclub VK Mireille.

Johan De Vries is aan zijn 38e en laatste seizoen bezig. Daarmee is de huidige keeper en bezieler van de veteranenploeg van VK Mireille veruit de speler met de langste staat van dienst in de amateurclub die intussen 50 jaar bestaat. Hij speelt dit najaar zijn duizendste wedstrijd voor rood-wit, waarbij hij op 16-jarige leeftijd debuteerde.

Johan De Vries is een man die ergens blijft als het er goed is. Zo is hij sinds 1988 cartograaf en grafisch ontwerper voor het Nationaal Geografisch Instituut - zijn eerste en enige job tot nu toe. Maar het gebied dat hij het meest gedetailleerd in kaart heeft gebracht, is wel het zestienmetergebied, dat hij gedurende zijn voetbalcarrière tot in de verste uithoeken heeft verkend. En ook Wemmel en de Wemmelaars kent hij als geen ander. Ook al verhuisde hij toen hij op zijn 21e trouwde en woont hij tegenwoordig in Londerzeel. De gemeente waar hij opgroeide blijft een vaste standplaats – of het nu onder de lat is of aan de toog in café Op ‘t Hoeksken, met een Duvel klemvast in de hand.

‘Ik ben opgegroeid in de Deschuyffeleerdreef in Wemmel. Op het speelpleintje werd veel gevoetbald en ik stond al vanaf mijn drie jaar in de goal. Ik vond het plezant om te duiken en ballen tegen te houden, en kreeg van een tante al snel minikeepershandschoenen: zelf gebreid en beplakt met het plastiek van een pingpongpalet voor een betere grip. Op mijn 15e ben ik dan een keer naar VK Mireille gaan kijken omdat mijn schoonbroer daar afgevaardigde was. De ambiance stond mij meteen aan. Toen ik 16 jaar was, ben ik mee beginnen spelen. Eerst nog in de spits van de eerste ploeg, omdat er toen al drie keepers waren. Maar toen de eerste keeper, die gevechtspiloot was, moest veranderen van luchtmachtbasis, kwam de plaats in de goal vrij voor mij.’

Droogkuis

‘Voetbalklub Mireille’ draagt de naam van de droogkuis in Merchtem die nog altijd bestaat, en die nog altijd een handige shirtsponsor is, omdat de uitrustingen op die manier altijd proper gewassen zijn. Het eerste seizoen van de club was dat van 1970-1971. De Vries: ‘De ploeg was toen gebouwd rond de chauffeurs die met de camionetten van Mireille rondreden, aangevuld met andere lokale spelers. Bij het sportverbond ABSSA waren wel meer bedrijfsploegen aangesloten. De wedstrijden worden altijd op zaterdag gespeeld, vandaar ook de naam Association Belge des Sports du Samedi.’

De laatste jaren speelt Mireille die wedstrijden op de sportterreinen aan de Zijp. Vroeger speelde de caféclub op het inmiddels verdwenen terrein aan de Frans Robbrechtsstraat, waar ook Playboys Wemmel zijn thuiswedstrijden speelde. ‘Als de Playboys op zondag de derby tegen Vlug Op Wemmel speelden, gingen wij kijken. Maar bij die clubs gaan spelen en dan ook alle verplichte trainingen erbij nemen, zei mij niet veel. Ik trainde natuurlijk ook, maar deed ook graag andere dingen. Bij Mireille is de ambiance altijd belangrijk geweest. Of het nu brandweerlui of laboranten waren, het klikte meestal tussen iedereen, en het waren ook allemaal plakkers. De derde time duurde meestal tot in de vroege uurtjes, of er nu gewonnen was of niet.’

Vlug Op en Playboys – die later fuseerden tot KVK Wemmel – zijn in de loop der jaren komen vragen of De Vries bij hen wilde komen keepen. ‘Toen ik zeventien was, zijn ze zelfs bij ons thuis gekomen met een serieus contract. Maar mijn vader zei dat ze een jaar later moesten terugkomen als ik klaar was met mijn middelbaar en zelf kon tekenen. Een jaar later hadden ze dan al een andere keeper, en bij Mireille was het toch plezanter. Ik heb nog een ondertekend bierkaartje liggen waarop het toenmalige bestuur van Mireille had vastgelegd dat ik voor mijn leven verbonden ben aan VK Mireille.’ (lacht)

Laatste seizoen

De Vries is eens een wedstrijd als veldspeler moeten opdraven, omdat hij een ontwrichte pink had. Zonder dat hij het wist heeft hij ook eens met een gebroken schouder gespeeld. En hij is al na drie maanden teruggekeerd, nadat hij zijn achillespees had gescheurd. Maar daarbuiten stond hij altijd in het doel, waardoor hij nu bijna aan 1.000 wedstrijden zit. ‘In het begin hield ABSSA dat bij, daarna heb ik zelf genoteerd in hoeveel wedstrijden ik aan de match begon: competitiematchen, vriendenwedstrijden, toernooien en de selecties voor het team waarmee ABSSA tegen andere sportverbonden speelde.’

De Vries heeft ondertussen meer dan 350 andere leden bij Mireille zien passeren, maar de club is nog altijd springlevend. De jongste drie seizoenen is er naast de veteranenploeg opnieuw een jeugdige eerste ploeg, en ook die koppelt prestaties aan ambiance in ’t Hoekske. ‘Anderzijds verliest de club ook ex-leden en supporters uit de gouden jaren, zoals recent Bert Verschueren, Hendrik Versaen en Louis Segers, wat heel jammer is.’

Zelf hangt Johan De Vries op het einde van het seizoen zijn schoenen, handschoenen en administratiemap van het bestuur aan de haak. ‘Als het nodig is, kan ik nog advies geven, maar voor de rest stop ik er volledig mee. Dat wilde ik al eens doen op mijn vijftigste, maar door twee recente operaties aan de rug zeggen mijn lijf en kop nu echt dat het genoeg is geweest.’

 

Tekst: Michaël Bellon
Foto: © Tine De Wilde
Uit: zandloper november 2021