submenu

Ereburger en zangeres Lize Marke - 02/12/2021

‘Het Eurosongfestival opende deuren’

Lize Marke – ereburger van Wemmel – is het bekendst van haar deelname aan het Eurovisiesongfestival van 1965. Maar wie kent de verhalen van haar aap, haar fotosessie met een jachtluipaard, haar liedjes in vele talen of haar inzet voor het Okra-koor van Wemmel?

Lize Marke ontvangt ons enthousiast in haar huis in Bouchout op de grens van Wemmel en Meise. Tot drie jaar geleden woonde ze hier samen met haar echtgenoot Jos Van de Gucht, die toen overleed, maar die ze in veel van haar verhalen zal noemen. Hij was selectieofficier in het Belgische leger en later ook haar manager. ‘Bij veel binnenlandse en buitenlandse trips en optredens was het samen uit, samen thuis. Hij deed de administratie en ik de muziek. Dat werkte.

Aap en jachtluipaard

Lize is afkomstig van Denderleeuw, studeerde aan de conservatoria van Brussel en Gent, en zong ook in de Opera van Gent. Maar sinds 1958 woont ze in Wemmel, dat voor haar succesvolle carrière een perfecte uitvalsbasis was. Over die carrière heeft Lize Marke heel wat tijdschriften, krantenknipsels, programmaboekjes en foto’s bijgehouden, waaruit ze speciaal voor ons een selectie heeft gemaakt. Zo zien we haar in een fotoreportage in het ‘weekblad voor jongeren’ Strip uit 1964 met een gevuld visnet voor de vijver van het Wemmelse kasteel en aan boord van de tram die toen nog van Wemmel naar het Noordstation reed. ‘Mijn man nam die tram naar het Klein Kasteeltje, waar hij destijds interviews afnam van de jongens die hun legerdienst kwamen doen. Toen woonden we nog in de Zalighedenlaan, recht tegenover de school Mater Dei.’

In 1976 verhuisde Lize naar Bouchout. Daar figureerde ze in een fotoreportage met een jachtluipaard aan haar zijde. ‘Dat was de cheeta van vrienden van mijn man die hier vlakbij aan de Plantentuin woonden. Hun huis had geen plafond, alleen hoge balken waar die cheeta in de nok op lag te slapen. Hij was tam, maar ik moest toch opletten. Uiteindelijk hebben ze dat dier moeten wegdoen.’ Wat ook gebeurde met haar aap, die ze drie jaar lang had, toen ze nog in de Zalighedenlaan woonde. ‘Een prachtige blauwe meerkat die ik op vraag van de zusters ook nog aan de kinderen van Mater Dei heb getoond. Maar als zo’n dier volwassen wordt, krijgt het tanden als haken. En soms brak hij uit. Dan zwaaide de hele Zalighedenlaan met bananen om de aap naar binnen te lokken.’ (lacht)

Songfestival

Andere knipsels tonen dat Lize Marke ‘meter’ was van de toenmalige vierde provinciale voetbalploeg Playboys Wemmel. Samen met ‘peter’ Eddy Merckx kwam ze in 1978 de aftrap geven voor een wedstrijd. En dan heb je ook artikels over het ereburgerschap dat ze in 2012 van de gemeente Wemmel kreeg. Officieel kwam de muziek- en televisiecarrière van Lize Marke ten einde in 1980, maar de laatste twintig jaar beleefde ze nog een tweede carrière als dirigente van twee koren: één in Wemmel en één in Mechelen. ‘Toen ik in 1963 voor het eerst deelnam aan Canzonissima (het televisieprogramma dat in die tijd de Belgische inzending voor het Eurovisiesongfestival bepaalde) zijn veel Wemmelaars voor mij komen supporteren in het Amerikaans Theater. Later vroegen ze mij of ik voor de gepensioneerden wilde komen zingen op een kerstfeest. Zo ben ik in 1998 bij het koor van de Bond van Gepensioneerden (KBG) terechtgekomen, dat later de naam Okra kreeg. Daardoor ben ik ook gaan toeren langs de Okra-afdelingen in Vlaanderen. En via mijn Mechelse begeleider kreeg ik de dirigeerstok aangeboden van het Okra-koor Mechelen, waarmee ik in de Sint-Rombouts-kathedraal door de klassieke religieuze muziek de diversiteit van de muziekwereld mocht ervaren.

Over haar nationale en internationale carrière in de jaren 60 en 70 zegt Lize dat ze geen ‘platenvedette’ was, maar dat ze wel veel succes op een podium had. ‘Eigenlijk ging het publiek van Canzonissima er in 1963 van uit dat ik de wedstrijd zou winnen met Luister naar de wind, maar toen eindigde Jacques Raymond voor mij met het nummer Waarom van Hans Flower, die zelf in de jury zat. Twee jaar later mocht ik in Canzonissima vijf liedjes brengen. Uiteindelijk koos men voor Als het weer lente is, maar dat bleek geen succes.’ Lize laat foto’s zien waarop ze met de andere kandidaten en de uiteindelijke winnares France Gall tijdens het Eurovisiesongfestival in 1965 in Napels de puntendeling aanhoort. Zij was één van de vijf kandidaten die met nul punten eindigden. ‘De Duitse en Spaanse kandidaten stortten helemaal in, en ook voor mij was het staande sterven. Ik dacht: mijn carrière begint nog maar pas of ze is alweer gedaan.’

Maanreiziger en superwoman

Toch opende Napels deuren. Zo mocht de zangeres vanaf 1966 optreden in Vlaanderen, Roemenië, Bulgarije, Kroatië, Cuba, Zaïre, op de Wereldtentoonstelling in Canada en voor de Verenigde Naties in Genève. Daar bracht ze voor secretaris-generaal U Thant met knikkende knieën en veel succes vijf liedjes in vijf verschillende talen. Ze kent ook nog altijd een Bulgaars liedje uit het hoofd dat ze in Bulgarije zong, nadat ze het cyrillisch schrift op de ambassade had laten ontcijferen. In de Martinitoren in Brussel ontmoette ze dan weer Ray Charles. In het Karreveldkasteel in Molenbeek trad ze op voor maanreiziger Alan Bean.

Het laatste publieke optreden van Lize Marke dateert van 2015, in de Muze van Meise. Vandaag ziet ze er nog altijd fit en dynamisch uit. Stilzitten is niets voor haar. Bijna al haar optredens heeft ze op eigen houtje geregeld. Alle mooie kleren die ze droeg, maakte ze zelf, net als pakweg de gordijnen die in haar huis hangen. ‘Ik ben superwoman niet, maar al doende leert men. Mijn mama was ook zo. Een selfmade woman. Als gewoon dorpsmeisje voel ik me wel trots als ik terugblik op mijn carrière, gevuld met uitzonderlijke optredens in het buitenland. Ik ben het Vlaamse publiek en in het bijzonder de Wemmelaars ook zeer dankbaar voor de steun en het vriendelijke onthaal dat ik steeds heb mogen ervaren.’

 

Tekst: ’ Michaël Bellon
Uit: zandloper december 2021