Fotografiecircuit - Robbe & Reynhout
My Grandfather's House (part one)
Voor de tweede fotoreeks met fotograaf Robbe Maes duikt schrijver/maquettebouwer Reynout Dekimpe in zijn jeugdherinneringen. Hij zoekt naar het huis van zijn overleden grootvader – een man van weinig woorden, maar met handen die altijd bezig waren.
Datum
- wo 02 juni – ma 30 augustus 2027
Prijzen
- gratis
Locatie
Kaasmarkt 75
1780 Wemmel
Achter het huis strekte zich een wirwar van kotjes en schuurtjes uit, elk met een eigen bestemming. In het ene werden fietsen hersteld, in het andere liepen kippen rond. Er was een hok voor twaalf grasmachines — waarvan er slechts één werkte — en een schuurtje dat diende als technische ruimte voor het zelfgegraven zwembad, aangedreven door een motor uit een oude legerjeep.
Dekimpe reconstrueert het huis en de bijgebouwen vanuit de flarden van zijn kinderherinneringen aan een man die hij steeds meer begint te begrijpen, maar nooit echt heeft gekend. In die maquette versmelten persoonlijke en collectieve herinneringen: de geur van olie en gras, het getimmer in donkere schuurtjes, de rijen tuinkabouters en het Mariagrotje achteraan de tuin.
Zijn werk weerspiegelt een typisch Belgisch fenomeen: het koninkrijk van de doe-het-zelver. Een landschap van kotjes, schuurtjes en tuinhuisjes — plekken van vrijheid, verbeelding en vindingrijkheid — dat langzaam uit het straatbeeld verdwijnt, maar diep in ons geheugen blijft voortbestaan.
Het schaalmodel wordt, net als in de eerste reeks Welcome to Fieldkapelle, gefotografeerd door Robbe Maes, die de maquettes tot leven wekt. Vanuit zijn achtergrond in de filmwereld benadert Maes de miniaturen als ware het filmsets: zorgvuldig belicht, minutieus gekadreerd en doordrongen van sfeer.
Zijn beelden lijken te ademen — de gebouwen stralen aanwezigheid uit, alsof de bewoner net het kader heeft verlaten. Door licht en schaduw ontstaat een subtiel gevoel van mysterie, dat het alledaagse verheft tot iets tijdloos.
De filmische blik van Maes roept een nostalgie op die zowel persoonlijk als universeel is. Hij nodigt de toeschouwer uit om even stil te staan, te kijken — en in de verstilling misschien een lang vergeten herinnering te herkennen.