Wemmel internationaal: Sherife Sylisufaj
28/04/25
Drie jaar geleden verloor Sherife Sylisufaj haar moeder. Na de diagnose – een agressieve levertumor – had ze nog maar enkele weken. Omdat haar moeder samen met haar vader, middelste zus en broer in Connecticut woonde, kon Sherife geen afscheid van haar nemen. ‘Dat ik er niet voor haar kon zijn, dat ik niet voor haar kon zorgen zoals ze altijd voor mij heeft gezorgd, dat doet nog het meeste pijn.’
Sherife woonde een tijd afwisselend in Albanië en België. ‘Mijn ex-man kwam al eerder naar België om te werken. Hij werkt als vrachtwagenchauffeur voor Delhaize. Om onze twee dochters een goede start te geven op school, verhuisden zij al met hem mee.’ Vandaag zijn Kejsi en Dea 17 en 10 jaar oud. Kejsi volgt het middelbaar aan het Sacre Coeur in Jette, terwijl Dea naar de Nederlandstalige Sint-Jozefschool gaat. ‘Onderling spreken ze Frans. En Dea wil geen Nederlands praten tegen mij. ‘Je moet het zelf leren, mama!’, zegt ze. En ze heeft gelijk, maar omdat ik niemand heb om mee te oefenen, gaat het langzaam.’
Een groot hart
De rouw om haar moeder zette Sherife’s leven op pauze. ‘Toen mijn moeder ziek was, kon ik niet slapen. Ik lag nachtenlang wakker, te piekeren. En ook daarna bleef ik slaapproblemen houden. Het gemis is zó groot. Ik denk ook vaak dat ze er nog is. Dat ze gewoon in de Verenigde Staten woont, samen met mijn vader en broer en zus. Maar elke keer komt dan het besef: ze is er niet meer.’
‘Toen ik zwanger was van Dea, had ik veel gezondheidsproblemen. Mijn moeder heeft me in elke stap bijgestaan. Zo was ze, een groot hart, heel zorgzaam. Ik heb voor haar niet hetzelfde kunnen doen toen ze ziek was, en dat doet pijn.’ Dinsdag (8 april, n.v.d.r.) vertrekt Sherife samen met Dea naar de Verenigde Staten. ‘Om bij familie te zijn, maar vooral om mijn moeders graf te bezoeken en haar te herinneren.’
Tijdens de zomer komt de familie ook samen in Albanië. ‘Mijn oudste zus, met wie ik heel close ben, woont daar nog. En ik probeer ook zoveel mogelijk tijd door te brengen met mijn vader. Het is voor mijn dochters ook een mooie tijd om samen te zijn. Maar het is voor mijn familie heel moeilijk om over mijn moeder te praten. Afgelopen zomer zei Dea, die heel hecht was met haar grootmoeder: ‘ik heb zo weinig tijd met haar kunnen doorbrengen omdat ik nog zo jong ben’. Iedereen begon meteen te huilen, en we veranderden van onderwerp. Het is zo moeilijk om mijn emoties te tonen bij mijn familie, dat zijn we niet gewoon.’
Grote verandering
Rouw en verwerking kost tijd. Maar nu, drie jaar na het verlies, voelt Sherife dat het langzaam beter gaat. ‘Daar heeft mijn maagverkleining ook mee te maken. Ik ben al 35 kg kwijt en kan niet geloven hoe goed ik me voel. Voorheen slikte ik 10 pillen per dag, tegen diabetes, hoge bloeddruk, cholesterol ... vandaag pak ik alleen supplementen.’ Sherife zwierde ook de sigaret, toch een jarenlange gewoonte, het raam uit. ‘Voor ik de operatiekamer in ging had ik nog gerookt. Na de operatie probeerde ik het, maar ik werd meteen misselijk. Ik heb sindsdien geen sigaret meer aangeraakt. En de geur vind ik nu zelfs walgelijk.’
In Albanië was Sherife leerkracht, een beroep dat ze haar moeder ook zag doen en waar ze veel voldoening uit haalde. Haar masterdiploma chemie is nog niet gelijkgeschakeld in België, maar ook daar zet ze stappen. ‘Ik probeer positief te denken, iets waar ik lang niet toe in staat was, en mijn lessen Nederlands opnieuw op te pikken. Ik zit nu op niveau 1.2, mijn grammaticale kennis is best goed, maar ik moet meer praten. Het is wel een drempel dat de lessen nu in Vilvoorde doorgaan. Ik ben afhankelijk van de bus en de verbinding is niet goed.’
Maar ze is vastbesloten die drempels te overwinnen. ‘Ik wil onafhankelijk zijn en mijn bijdrage leveren. In Albanië was ik iemand. Ik heb hier lang vastgezeten in survivalmodus. Nu is het tijd om mezelf terug te vinden.’
Tekst: Maria Klein
Foto: © Tine De Wilde
Uit: zandloper mei 2025
