Cabaretfeest over emoties voor kleuters

Waarover gaat BOTSKOP?

Lander: ‘Het is het verhaal van twee broers met een totaal verschillende persoonlijkheid. De één is altijd vrolijk, de ander nooit. Die tegengestelde emoties zorgen voor de nodige botsingen.’

Thomas: ‘Samen gaan zij op zoek naar de oorzaak van hun vaak extreme emoties. Wat maakt dat de ene zo luchtig en de andere zo zwaarmoedig in het leven staat? Gaandeweg ontdekken zij dat in het luidruchtige en uitbundige gedrag van de ene misschien wel een verklaring voor de somberheid van de andere te vinden is.’

Lander: ‘Met het stuk willen wij kinderen handvatten geven waarmee zij openlijk over emoties kunnen praten. Woorden aan gevoelens geven, is zo belangrijk. Als kind maar ook als volwassene.’

Jullie noemen de voorstelling een cabaretfeest over (te) grote emoties voor kleuters. Vanwaar de term cabaret?

Lander: ‘Anders dan in een toneelstuk gaan wij in dialoog met ons publiek. Niet dat wij in die interactie met de toeschouwer overdrijven, maar je voelt duidelijk dat er een tweerichtingsverkeer plaatsvindt. En ook met onze liedjes vertellen we ons verhaal.’

Thomas: ‘Vandaag is er een overaanbod aan beeldend theater voor jongeren. Met BOTSKOP gaan wij de uitdaging aan om met woorden uiting te geven aan wat wij voelen. Wij zien erop toe dat bepaalde woorden en zinnen voldoende herhaald worden, zodat ze echt binnenkomen.’ ‘Soms vernemen we na de voorstelling via een mailtje van ouders dat hun kinderen geïnspireerd zijn geraakt om zaken waarover ze vroeger niet spraken, nu wel te benoemen. Zo was er een kind dat liet vallen: ‘Het was weer onweer in zijn hoofd.’ Knap toch! Dat dat gevoel op die manier bespreekbaar wordt.’

Lander: ‘Onlangs benaderde een moeder mij na een voorstelling. Ze kwam mij vertellen dat zij, dankzij BOTSKOP, taal had gevonden waarmee zij de depressie van haar partner in haar gezin bespreekbaar kon maken.’

Jullie werkten al eerder samen in de voorstelling Akke Akke Tuut. Hoe zouden jullie jullie synergie omschrijven?

Lander: ‘Wat een geluk dat Thomas en ik elkaar vijf jaar geleden zijn tegengekomen. Tijdens de repetities voelden we het meteen: wauw, wij hebben een echte klik!’

Thomas: ‘Ook buiten het werk komen wij graag samen. We vullen elkaar aan. Ik waardeer heel erg dat gevoel voor luchtigheid dat eigen is aan Lander. De lach is nooit ver weg bij hem. Ik heb veel meer gevoel voor donkerte. De donkerliefhebber in mij gaat dan ook graag op zoek naar diepgang. Iets wat ik vind bij Lander, maar gelukkig ook op tijd en stond doorbroken wordt door zijn talent voor lichtheid.’

Met Grof Geschud breng jij cabaret voor volwassenen. Wat drijft jou omook cabaret voor kinderen te maken?

Lander: ‘Het is onze manier om in ons publiek van de toekomst te investeren. (lacht) Neen, alle gekheid op een stokje, het is gewoon leuk om te doen. Kinderen zijn zo veel ongeremder en directer in hun reacties. Driejarigen kunnen best genadeloos zijn. Als je er niet in slaagt hen te boeien, ben je ze kwijt en beginnen ze te babbelen tegen pluisjes die rondzweven in de zaal.’

Thomas: ‘Vandaar dat we ook al vroeg in het maakproces try-outs inplannen. Zo komen we er tijdig achter wat werkt en wat niet. Lichtwissels wil je bijvoorbeeld niet te bruusk laten gebeuren. Kinderen reageren daar vrij hevig op.’

Lander: ‘Het is goed dat Thomas op tijd en stond rust brengt in mijn vloedgolf van emoties. Kinderen kunnen heel erg meesurfen op die hevige gevoelens die eigen zijn aan mijn personage.’

Jullie beschikken over heel wat fantasie. Waaruit putten jullie al jullie ideeën?

Thomas: ‘Heel veel komt uit mijzelf. Gewoon door onszelf te zijn, begint de fantasie te stromen.’

Lander: ‘Ook al zouden we personages spelen die niet aansluiten bij wie wij werkelijk zijn, dan nog zouden de ideeën blijven komen. Ik denk dat het komt omdat wij ons allebei misfits in deze gekke maatschappij voelen. Heel vaak heb ik het gevoel dat ik mij moet inhouden om niet als te gek weggezet te worden. Een gevoel dat voor jou, Thomas, ook heel herkenbaar is, niet?’

Thomas: ‘Helemaal. Vandaar dat het ons weinig moeite kost om op het podium die gevoelens uit te vergroten, zodat ze ook voor ons publiek herkenbaar worden.'

Met jullie stuk stimuleren jullie de fantasie van kinderen. Waarom vinden jullie het belangrijk om de fantasie ook bij de allerjongsten aan te wakkeren?

Lander: ‘Je wil kinderen toch niet in een keurslijf dwingen. Dat zij zich maar eens goed laten gaan. Wij geven allerlei zaken aan, het is aan hen om die met hun fantasie in te vullen.’

Thomas: ‘Dat vind ik ook zo knap aan ons stuk. Wij gebruiken haast geen accessoires. Je krijgt een podium, een doek en ons. That’s it.’

Lander: ‘Regisseur Frans Van der Aa vat de essentie van kleutertheater goed samen: ‘Je hoeft niet te hurken, ga eerder op je tippen staan.’ Kinderen voelen inderdaad veel meer aan dan wij vaak vermoeden.’

Hoe waren jullie zelf als kind?

Thomas: ‘Ik was zoals Lander nu is: happy. Door volwassen te worden is dat gaan keren. Het leven deelt je nu eenmaal klappen uit en die hebben sporen achtergelaten.’

Lander: ‘Als kind zag ik de wereld in heel felle kleuren. Vandaag is dat niet anders. Pasteltinten zijn niet aan mij besteed.’

Thomas: ‘Dat bewonder ik zo erg aan jou: je hebt die kinderlijke vrolijkheid in jou behouden.’

Wat betekent deze voorstelling voor jullie zelf?

Thomas: ‘Na elke voorstelling voel ik mij een stukje lichter en opgewekter. Vooral omdat ik dan zie hoe er uit donkere gevoelens toch iets moois kan ontstaan.’

Lander: ‘Laten wij vooral voortgaan met het uitvergroten van onze gevoelens op het podium. Het werkt!’

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: © Tine De Wilde
Uit: zandloper oktober 2025