Gemeenschapskrant Gemeenschapscentra vzw 'de Rand'
De kleuren van Kodak
02/02/26
De ontkleuring van het straatbeeld is een van de meest betreurenswaardige evoluties van de afgelopen decennia. Check op sociale media eens de commentaren onder nostalgische foto’s die de kleurenpracht in herinnering brengen van ons wagenpark in de jaren 60, 70 en 80.
Er komt dan geen einde aan de lofzang op al die blauwe kevers, rode eenden en groene jaguars die inmiddels allemaal uitgestorven diersoorten zijn. Wij reden vroeger met zijn allen met Matchbox-autootjes door Legolandschappen. Want ook de gele en oranje trams en bussen, de rood-witte palen van de verkeerslichten, de schreeuwerige anoraks van de schoolgaande jeugd, de gebloemde hoofddoekjes van oudere dames en de gele en blauwe truien van Johan Verminnen zorgden voor kleur in het straatbeeld. Er was geen sprake van ‘black chique’ of ‘ton sur ton’. Greige en taupe waren niet eens uitgevonden. Zwart was de ‘kleur’ van tegenculturen en ondergrondse figuren.
In deze rubriek gaan we de volgende maanden kijken naar opmerkelijke details in het straatbeeld van onze gemeente. Deze reclame van Kodak vormt daarvoor een geschikt beginpunt. Want Kodak gaat over kijken. De Eastman Kodak Company bracht de eerste camera voor amateurfotografen op de markt, nadat het de rechten op het celluloid-filmrolletje had verworven van de uitvinder ervan, die uit North-Dakota kwam.
Het toestel zou daarom eerst ‘Nodak’ heten. George Eastman maakte er Kodak van en werd steenrijk. Als filantroop zou hij later ook in heel de wereld tandheelkundige instituten voor kinderen bouwen, zoals het Eastman-gebouw in Brussel, waar nu het Museum van Europa is gevestigd.
Het reclamebord is op zichzelf eigenlijk een foto: een beeld dat je weer naar het verleden flitst
In Wemmel moeten we het doen met deze gevelreclame van Kodak. Maar die getuigt wel nog van dat kleurige Kodak-color-straatbeeld waartoe ook neonletters, reclamepanelen en uithangborden bijdroegen. Toegegeven, de enorme bak rood en geel heeft misschien een beetje van zijn glans verloren. Net zoals het bedrijf zelf, dat de digitalisering maar ternauwernood overleefde. Toch zou het reclamebord als erfgoed beschermd moeten worden. Omdat het op zichzelf eigenlijk een foto is: een beeld dat je weer naar het verleden flitst. Sta dus voortaan even stil voor dit kleurrijke Kodakmoment als je er passeert. Want kleurt vandaag een fietsstraat rood of een fietspad geel, dan volgt van dezelfde grijze massa die vroeger alles beter en kleurrijker vond de kritiek dat een straat toch geen kleurboek is. En waarom niet? Zeker in de gemeente van tekenaar Tom Schamp zouden de straten onze dag mogen kleuren.
Tekst: Michaël Bellon
Foto: © Tine De Wilde
Uit: zandloper februari
