Interview met Yoline & Sidney van Begrafenis van een goudvis

Waarover gaat de voorstelling Begrafenis van een goudvis?

Yoline: ‘Het stuk volgt de uitvaart van een dierbare goudvis. Saartje, het hoofdpersonage dat door Sidney wordt gespeeld, is ontroostbaar. De drie andere personages proberen haar, elk op hun eigen manier, troost te bieden. Het is dus een verhaal over afscheid nemen, verdriet en omgaan met verlies.’

Vanwaar die titel?

Yoline: ‘De titel heeft iets surrealistisch, maar dat is net het boeiende aan theater: je kan buiten de lijntjes van de realiteit kleuren. Sidney en ik wilden vooral een voorstelling maken die het taboe rond de dood doorbreekt. De dood is nog altijd een onderwerp dat veel te vaak onder de mat geveegd wordt, terwijl de dood en het leven onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.’

Sidney: ‘Mijn allereerste kennismaking met de dood was toen ik als jong meisje mijn goudvis dood in zijn aquarium aantrof. Ik was toen zeven jaar. Het was een schokervaring. Ik zie dat lichaampje met witte vlekjes nog altijd bewegingloos in het water liggen. Ik was helemaal van streek.’

Yoline: ‘Zelf heb ik nooit een dierbaar huisdier verloren. Ik herinner me wel nog een jongen uit mijn klas in de lagere school. Hij was eerder het type dat graag stoer deed, maar op een dag begon hij plots luid te snikken: ‘Mijn hamster is dood.’ Zelf heb ik deze zomer voor het eerst ervaren wat het verlies van iemand om wie je geeft met je kan doen. Op enkele maanden tijd verloor ik mijn beide grootouders. Met beiden had ik een goede band.’

Wat is, buiten het verlies van je goudvis, jouw ervaring met de dood?

Sidney: ‘Als tiener verloor ik mijn vier overgrootouders. Toen ik dertien was, overleed mijn moeder en onlangs moest ik afscheid nemen van mijn grootvader, die als een vader voor mij was. Door al die ervaringen heb ik ervaren hoe verlichtend het werkt om over dat verlies en de overledene te kunnen praten.’

‘In onze samenleving wordt vaak gedaan alsof rouwen beperkt blijft tot de eerste paar weken na een overlijden. Na de uitvaart wordt er verwacht dat je de draad van het gewone leven weer oppikt en doet alsof alles weer zijn gangetje gaat. Maar zo werkt het niet. Een rouwproces kan lang duren en zelfs een groot deel van je leven kleuren.’

Praten helpt. Is dat de boodschap die jullie het publiek willen meegeven?

Sidney: ‘Je wil vooral niets forceren. Iedereen rouwt op zijn eigen manier, en dat is helemaal oké. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat je tijdens de uitvaart nog niet klaar bent om je diepe gevoelens toe te laten, terwijl andere mensen dat wel zijn. Er bestaat nu eenmaal geen ideale rouwformule. Belangrijk is dat je je gevoelens niet wegduwt, waar of wanneer ze ook komen opduiken.’

Yoline: ‘Een gebroken hart gaat ook door een rouwproces. Ik ging door een diep dal toen er op mijn zeventiende een einde kwam aan mijn relatie. Dat bracht een enorme leegte met zich mee. Ik voelde me daarboven heel machteloos. Ik bevond me plots in een situatie waarvoor ik niet gekozen had en waarmee ik moest zien om te gaan. De pijn van een gebroken hart valt niet te onderschatten. Mijn opa stierf een paar maanden na mijn oma. Zijn verdriet woog zo zwaar op hem dat hij er uiteindelijk aan onderdoor ging.’

In welke mate helpt de dood ons de essentie van het leven beter te begrijpen?

Yoline: ‘Mijn ervaringen met de dood hebben me doen inzien hoe waardevol het leven is. Vroeger idealiseerde ik de dood op een bepaalde manier. Ik zag het levenseinde als een soort verlossing van al het leed hier op aarde. Tot ik zelf met de dood van een dierbare en met de onverbiddelijke tijdelijkheid van ons bestaan werd geconfronteerd. Het was een wake-up-call. Ik werd me er erg bewust van hoe kostbaar het leven is.’

‘De dood heeft ook mooie kanten. Op momenten van afscheid nemen, voel je vaak een grote verbondenheid. Dat merk je bijvoorbeeld tijdens een uitvaart: de dood kan mensen samenbrengen.’

Sidney: ‘Het verdriet dat je dan voelt, vertelt je ook hoeveel liefde er voor de persoon die er niet meer is blijft bestaan. De dood heeft mij het belang van empathie doen inzien. Als iemand van wie je houdt wegvalt, krijgt de liefde die die persoon je gaf nog meer betekenis. Een ervaring met de dood brengt je terug naar de essentie: wat uiteindelijk overblijft, is liefde. We zijn hier om lief te zijn voor onszelf en voor elkaar. De liefdevolle en zorgzame momenten die we met elkaar delen zijn voor mij de essentie van het leven.’

In jullie voorstelling is er ook ruimte voor humor. Helpt humor bij het verwerkingsproces?

Sidney: ‘Absoluut. Humor maakt ons bestaan en dus ook ons verdriet draaglijker.’

Yoline: ‘Ik zie humor als een licht jasje dat over de schouders van een zwaar thema als de dood hangt. Als schrijver biedt humor een grote meerwaarde: het trapt de deur naar emoties open en laat daardoor ook harten opengaan.’

Hoe pijnlijk was het voor jullie om een voorstelling te maken over wonden uit het verleden?

Sidney: ‘Ik vond het helend om over gevoelens die met verlies gepaard gaan te kunnen praten. Na de voorstelling kreeg ik heel wat feedback van mensen die ons komen vertellen hoe goed het voelt om over afscheid en verlies te praten. Die reacties bevestigen nog maar eens de nood om het onderwerp ‘de dood’ niet te begraven.’

Yoline, hoe voelt het voor jou als inwoonster van Wemmel om in GC de Zandloper te repeteren?

Yoline: ‘De Zandloper associeer ik met heel wat herinneringen. Ik volgde er dansles, had er balletoptredens en woonde er heel wat voorstellingen bij. Dat ik er vandaag zelf op het podium kan staan, vind ik top.’

Wat hoop je dat het publiek zich van het stuk zal blijven herinneren?

Sidney: ‘Rouwen is iets heel persoonlijks. Jouw manier is dé manier. Er is ook geen vast begin- of eindpunt. Geef jezelf tijd en omring je met mensen die je de ruimte geven om je verdriet een plaats te geven en het te verweven in je leven.’

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: © Tine De Wilde
Uit: zandloper oktober 2026