Gemeenschapskrant Uit het centrum
Klankennest maakt muziek voor allerkleinsten
04/12/25
Het gezelschap Klankennest geeft kinderen alle vrijheid bij het luisteren, voelen en kijken naar livemuziek in een theatrale omgeving. Uit dat ‘Klankennest’ komt dit keer een fabeldier gevlogen: een maanvogel.
Klankennest is een vast gezelschap van kunstenaars dat voorstellingen, installaties, concerten en museumtours maakt voor de allerkleinsten. De klemtoon ligt op muziek en beeldende kunst. Ouders en kinderen worden elke keer meegevoerd op een wonderlijke ontdekkingstocht, vanuit de overtuiging dat kinderen al van voor de geboorte gevoelig zijn voor muziek. De bezieler van Klankennest is Liesbeth Bodyn, die musicologie studeerde aan de Universiteit Gent, muziektherapie in Noorwegen en klassieke zang aan het conservatorium van Leuven. Al die ervaring gebruikt ze om de zintuigen van de kleintjes te prikkelen in een geborgen en rustige omgeving.
Wiegeliedjes
Na voorstellingen als Mammoet, Flamingo en Specht is ook Maanvogel een intieme beleving. Op de scène worden drie muzikanten – Liesbeth Bodyn (zang), Seraphine Stragier (cello, nyckelharpa en zang) en Tine Allegaert (bugel en zang) – samen met de kinderen omringd door het publiek. De dierenwereld is vaak een bron van inspiratie voor Klankennest, legt Liesbeth uit: ‘De manier waarop dieren en vogels met elkaar communiceren, is interessant voor muzikanten. Ook voor de titels van onze voorstellingen laten we ons meestal inspireren door dieren.’
‘Maanvogel was eerst bedoeld als een kleiner en eenvoudiger project tussendoor. Normaal schrijven we voor elke creatie onze eigen muziek of kiezen we een muzikaal thema om onze muziek en arrangementen op te baseren. Maar Maanvogel is ontstaan vanuit een idee dat ik al lang had. Ik wilde iets doen met mijn favoriete wiegeliederen, van verschillende muzikanten en componisten uit uiteenlopende genres. Zoals de Tsjechische violiste en componiste Iva Bittová, die jazz, folk en
avant-garde maakt.’
Anders dan voor andere voorstellingen werkte Klankennest niet samen met vaste scenograaf en beeldend kunstenaar Jeroen Van Der Fraenen, ook de partner van Bodyn. Deze keer werd de hulp ingeschakeld van twee grafische ontwerpers, zussen Ella en Lena Vandenbussche. Liesbeth: ‘Met hen zijn we tot een beeldende installatie gekomen. Ik wilde graag iets doen met de mobieltjes die je boven babywiegjes ziet hangen. Het idee ontstond om een reuzenmobiel te maken, waar we op de scène allemaal onder zitten.’
De kindjes krijgen de volledige vrijheid om alles te ontdekken en te beleven
‘Het voelt dus een beetje als het moment net voor het slapengaan. De boog van de voorstelling volgt de cyclus van de maan. Vooral in onze verbeelding, maar ook in de belichting. We beginnen in het donker en zien de maan dan beetje bij beetje oplichten, tot ze rustig weer verdwijnt. Wij als spelers hebben daarnaast ook nog concrete beelden en gebeurtenissen voor ogen, maar die zijn vooral voor ons belangrijk. Het publiek krijgt vooral de liedjes en de sfeer mee. Bij de nummers horen ook verschillende bewegingen en manipulaties van de objecten. In een dansbaarder stuk kan je bijvoorbeeld een maandans zien. Maar ook dat maken we niet zo concreet. We willen vooral meegaan in de belevingswereld van een jong kind, dat meer opgaat in sferen en nog niet zo’n behoefte heeft aan een concreet verhaal of concrete beelden.’
Vrij als een vogel
Kinderen staan bij Klankennest echt centraal. ‘Vrijheid is voor ons een belangrijk woord’, legt Liesbeth uit. ‘We geven de volwassenen een paar instructies mee. De belangrijkste daarvan is dat ze hun kind geen instructies geven. De baby’s krijgen de volledige vrijheid en ook de verbale stilte om alles op hun manier te ontdekken en te beleven. Dat betekent dat ze vrij mogen rondkruipen, alles mogen aanraken en zeker niet te horen krijgen dat ze dit moeten beluisteren of dat moeten bekijken. Zo leren volwassenen dat baby’s ook al zelfstandige personen zijn, die eigen beslissingen nemen en soms anders reageren dan anderen. De baby’s ervaren dat dat allemaal prima is en dat er geen verwachtingen zijn. Zo worden de kindjes, die soms lustig tussen de instrumenten kruipen en decorelementen vastnemen, ook een beetje deel van de voorstelling. Elke voorstelling is anders, ook voor ons. De interactie bepaalt voor een stuk hoe sommige scènes verlopen. Dat ontstaat altijd spontaan.’
‘De aanwezigheid van al die instrumenten en hun geluiden is voor jonge kinderen een unieke ervaring. Baby’s zijn van nature heel opmerkzaam voor al wat gebeurt in hun omgeving. Wij bieden hen gewoon nog meer ruimte door ons als volwassenen niet te bemoeien en hen gewoon te laten doen.’
Tekst: Michaël Bellon
Foto: © Tine De Wilde
Uit: zandloper december/januari
