Lander en Adriaan Severins brengen BROER

Waarover gaat het verhaal van de broers Adriaan en Lander?
Lander Severins: ‘Over twee broers die elkaar terugvinden nadat ze zes jaar geen contact met elkaar hadden. Het is het verhaal van de blijde reünie tussen mijn broer Adriaan en mij. Met onze voorstelling maken we er echt een feestje van.’

Hoe komt het dat jullie zes jaar geen contact met elkaar hadden?
‘Adriaan maakte in zijn kindertijd misbruik mee. Zeven jaar geleden heeft hij dat in onze familie op tafel gelegd. Zijn verhaal zorgde voor verdeeldheid: er ontstonden twee kampen: zij die Adriaan geloofden en zij die dat niet deden. Zelf hoorde ik bij de groep mensen die hem niet geloofden. Vandaag ben ik erachter gekomen dat een fundamenteel loyaliteitsconflict aan de basis lag van mijn keuze. Maar door sporadisch opnieuw met Adriaan te beginnen praten, begon ik in te zien dat mijn waarheid niet overeind kon blijven. Onze voorstelling is geen slachtoffer-daderverhaal. Het gaat veel meer over: kom naast me staan in mijn waarheid, ook al heb jij die waarheid anders ervaren.’

De voorstelling draagt de titel BROER. Welke gedachten en gevoelens roept het woord ‘broer’ bij jou op?
‘Tijdens onze jeugd probeerde Adriaan mij tegen de buitenwereld te beschermen en klaar te stomen voor het echte leven. Daarom associeer ik het woord ‘broer’ met een gevoel van bescherming en veiligheid.’

In welke mate heeft de voorstelling jullie dichter bij elkaar gebracht?
‘Wij hebben allebei het gevoel dat we nu pas echt een broer aan elkaar hebben. Onze band heeft iets onvoorwaardelijks gekregen. Dat hebben we vooral te danken aan de gezonde manier van communiceren die we hebben gevonden. Vandaag begrijp ik mijn broer veel beter. Vroeger speelden we een kat-en-muisspel met elkaar, maar door de weg die we samen aflegden en door de moed om alles recht in de ogen te kijken, zijn we naar elkaar toe gegroeid. Dat we daar een voorstelling over konden maken, voelt als een prachtig geschenk.’

Op welke momenten ervaren jullie jullie broederband het sterkst?
‘Soms kan een liedje op de radio of op Spotify een hele wereld voor ons openen. Zelfs als ik zo’n nummer hoor in het gezelschap van anderen, word ik meteen teruggevoerd naar de wereld die ik vroeger met Adriaan deelde. Plots ben ik weer dat vijfjarige jongetje dat opkijkt naar zijn oudere broer, met wie hij ridder speelde.’

Hoe zijn jullie erin geslaagd om die zes jaar te overbruggen?
‘In die zes jaar is er veel gebeurd. Adriaan werd vader van twee dochters, we verbouwden allebei ons huis en deden relatie-ervaringen op. We hebben onszelf de tijd gegund om zo veel mogelijk bij te praten. Al pratend ontdekten we dat alles gevraagd mocht worden, en dat het evenzeer oké was om te zeggen dat een vraag nog te pijnlijk was om te beantwoorden. Als je dicht bij jezelf blijft en eerlijk bent tegenover de ander over wat je wel en niet kunt bieden, kun je enorm veel aan. Dat geldt trouwens voor alle relaties.’

Heeft jullie verzoening je een gelukkiger mens gemaakt?
‘Zeker weten. Na zes jaar heb ik opnieuw een broer. Mijn dochtertje heeft nu twee nichtjes met wie ze kan spelen, en ze heeft er ook een tante bij. Elkaar terugvinden heeft iets bijzonder helends.’

Tussen broers kan er sprake zijn van rivaliteit. Hoe uit zich dat bij jullie?
‘Tijdens onze jeugd was dat zeker het geval. Vandaag uit het zich veel meer in plagerijen. We hebben vooral geleerd onze verschillen te respecteren. Vroeger wilde ik vooral op Adriaan lijken, maar juist daardoor ergerde ik me ook vaak aan hem. Door de afstand die er tussen ons geweest is, heb ik geleerd om mezelf te zijn en te staan voor wie ik ben. Want jezelf aanvaarden vormt vaak de basis om ook de ander te kunnen aanvaarden.’

Wat is jullie gemeenschappelijke DNA?
‘Ik zag Adriaan altijd als de grappigste van ons gezin. Onbewust heeft mij dat getriggerd om zelf ook grappig te willen zijn. Ook zijn keuze om theatermaker te worden heeft mij in die richting geduwd. We zijn allebei echte springers: we gaan ervoor, zowel in de liefde als in het leven. Wat ik vooral aan hem waardeer, is zijn zachte eerlijkheid. Hij kan zowel aangename als minder aangename dingen op een niet-confronterende manier overbrengen.’

Jullie voorstelling heeft iets lichts en luchtigs. Waarom hebben jullie voor die toon gekozen?
‘We waren het er allebei over eens dat we er geen zwaar theater van wilden maken. Dat is net de kracht van cabaret. Vroeger waren we ook al de grappenmakers van de klas. Als iets te heftig dreigt te worden, grijpen wij naar humor. Ik ben ervan overtuigd dat we heel wat ernstige thema’s in onze huidige samenleving beter zouden kunnen aanpakken als we ze met wat meer humor zouden benaderen. Humor kan je helpen om net dieper te gaan en moeilijkere dingen bespreekbaar te maken.’

In welke mate geloof jij dat een familieband onvoorwaardelijk is?
‘De band is er sowieso. Vandaag ervaar ik die als onvoorwaardelijk. Tegelijk besef ik dat we pas echt naar elkaar zijn toegegroeid op het moment dat ik Adriaan ben gaan geloven. “Ik geloof je, ik zie je in jouw waarheid”, die woorden vatten voor mij de kern van ons stuk samen. Zij vormen de basishouding van waaruit onvoorwaardelijkheid kan ontstaan.’

Tekst: Natalie Dirix
Foto: © Tine De Wilde
Uit: zandloper april 2026