Interview met Elisabeth Lucie Baeten

Wat bracht je ertoe om een voorstelling te maken met als titel En ze leefden nog altijd?

Elisabeth Lucie Baeten: ‘Drie jaar geleden schreef ik mijn eerste boek En ze leefden nog. Kort daarna volgde mijn tweede boek En ze leefden nog altijd. Behoud de Begeerte benaderde mij vorig jaar met de vraag of ik dit verhaal kon omzetten in een voorstelling voor kinderen. Bij de eerste voorstelling was ik best zenuwachtig. Het leven van een schrijfster is heel anders dan dat van een performer. Tot dan toe zat ik vooral in koffiezaken achter mijn laptop verhalen te schrijven. Iets heel anders dan op een podium staan. Maar ik maakte de overstap snel. Vandaag geniet ik enorm van de spontane interacties met het jonge publiek.’

Wat wil jij met jouw sprookjes vooral uitdrukken?

‘In mijn verhalen breng ik bekende sprookjesfiguren opnieuw tot leven, maar in een nieuwe versie. Ze stappen als het ware uit hun klassieke rollen en krijgen een frisse, assertieve stem. Verwacht geen eenvoudige hervertelling, maar een nieuw verhaal waarin personages zoals Doornroosje, Assepoester of de Kleine Zeemeermin zelf het woord nemen en duidelijk een mening en eigen wil hebben.’

Waarom vind jij het belangrijk dat jouw sprookjesfiguren mensen van vlees en bloed zijn die hun eigen keuzes maken?

‘Het is vast geen toeval dat ik ben beginnen te schrijven toen mijn dochtertje Alys vier werd. Ik zag haar wegdromen bij dezelfde Disney-verhalen die ik als kind ook zo betoverend vond. Ik vroeg me af: is dit echt het enige verhaal dat wij onze kinderen willen vertellen? Is die sprookjeswereld waarin het vaak draait om romantische liefde niet te beperkt? Natuurlijk mag die romantische versie er zijn, maar het leven is zo veel rijker en gelaagder dan dat. Er zijn zo veel andere thema’s die ik mijn dochter en andere kinderen wil meegeven: de kracht van vriendschap, de schoonheid van diversiteit, leren omgaan met onzekerheden, jezelf aanvaarden zoals je bent, je eigen weg durven te kiezen … Daarom geef ik mijn sprookjesfiguren een eigen stem en de vrijheid om te kiezen. Want kinderen verdienen verhalen die hen helpen opgroeien tot mensen die denken, voelen en handelen vanuit zichzelf.’

‘Zo is er het verhaal van Aladdin. In het oorspronkelijke sprookje laat Aladdin zichzelf omtoveren tot een rijke prins om indruk te maken op de koning en – vooral – op prinses Badroulbadour (in de Disney-versie: Jasmine). Hij bouwt zijn identiteit op rond een façade, in de hoop zo geaccepteerd te worden. In mijn versie is Aladdin geen prins, maar een jongen die zich anders voordoet dan hij werkelijk is. Om indruk te maken op zijn klasgenoten vertelt hij stoere verhalen over de drie springkastelen en de schaatsbaan die hij zogezegd thuis heeft. Zó herkenbaar, toch? Hoe kinderen (en volwassenen) opscheppen of zich groter voordoen, gewoon om erbij te horen.’

Schakel jij je kinderen soms ook in als testpubliek?

‘Zeker weten. Alys (7) en Amos (5) zijn mijn voorproevers. Ik herinner mij nog hoe ik een van mijn nieuwste verhalen vertelde terwijl Alys in bad zat. Heerlijk is het om op zulke momenten supereerlijke antwoorden te krijgen.’

Heb jij altijd willen schrijven?

‘Niet per se. Ik was niet het meisje dat dagboeken volpende of van jongs af aan droomde van een schrijversbestaan. Maar creatief bezig zijn zat er wel in. Ik schreef bijvoorbeeld toneeltjes. Zo herwerkte ik eens De prinses en de erwt, zodat ik het samen met mijn nichtjes kon opvoeren. Gelukkig liet mijn moeder het toe dat we een hele stapel matrassen op elkaar legden.’ (lacht)

In welke mate kan deze voorstelling ook volwassenen boeien?

‘De voorstelling is zo opgebouwd dat ik, als schrijfster van mijn boek, een verhaal kom voorlezen. Net als in het echte leven loopt niet alles zoals gepland. Mijn
agenda is druk, er is altijd haast, en improvisatie blijkt onvermijdelijk. Gelukkig is er Anke Verschueren aan mijn zijde. Zij speelt mijn stagemanager die alles in goede banen probeert te leiden. Die speelse wisselwerking tussen fictie en werkelijkheid, én tussen twee volwassen personages, maakt de voorstelling ook voor volwassenen boeiend. Er zit humor in, er zijn herkenbare situaties, en er is ook een knipoog naar de chaos van het dagelijkse leven. Het is een kindervoorstelling, maar eentje die ook ouders, leerkrachten of grootouders zal doen glimlachen.’

Wat was jouw favoriete sprookje als kind?

‘Er waren er zo veel. Maar als ik er toch één moet kiezen, dan ga ik voor De prinses en de erwt. Als ik dat sprookje nu herlees, kan ik haast niet anders dan denken: dit gaat toch gewoon over hoogsensitiviteit? Een ander sprookje dat me is bijgebleven, en dat ook tijdens mijn voorstellingen bijzonder goed werkt, is De kleine zeemeermin. In mijn versie wil Arielle vooral haar eigen pad volgen. En dat botst met de verwachtingen van haar vader. Terwijl hij haar liever ballet ziet doen, kiest zij voor … waterpolo. Maar dan gebeurt er iets moois. Naar het einde van het verhaal geeft haar vader toe dat híj vroeger eigenlijk ballet had willen doen. Arielle neemt hem vast en zegt dat ze van hem houdt zoals hij is en moedigt hem aan om alsnog te doen wat hij graag doet. Die wending raakt kinderen én volwassenen. Omdat het toont dat je mag kiezen voor jezelf, en dat liefde en erkenning ook in de omgekeerde richting kunnen stromen.’

Wat hoop je dat het publiek van de voorstelling mee naar huis zal nemen?

‘Naast een fijne namiddag wil ik het publiek ook iets meegeven om over na te denken en na te praten. Ik hoor vaak dat mensen zich herkennen in de personages en zich geïnspireerd voelen om nog meer aandacht aan mentaal welzijn te besteden. Na de voorstelling is er trouwens de gelegenheid om met mij een babbeltje te slaan. Eerlijk gezegd, dat is het deel waar ik het meest naar uitkijk!’ (lacht)

Tekst: Nathalie Dirix
Foto: © Tine De Wilde
Uit: zandloper november 2025